بی قرارم
در خوابهایم، صدای گریه کودکان تازه به دنیا آمده را می شنوم
و در بیداری،
صدای مویه آدمیان را بر مرگ عزیزانشان

بی قرارم
چشمهای من، پا به پای پای رفتنم، این پا و آن پا می کنند
و دستهایم، وامانده، میان نوشتن و ننوشتن بی تابند

بی قرارم
از وقتی که صدای تو از گوشه رویاهایم آمد
و لحظه ها حضور تو را به بازی گرفتند
بی قرار بی قرارم

چنگ مي زنم به اين زندگي كه هر روز
با سياه و سفيد غربتش
بر من مي گذرد

ديروز رنگ شده را آويخته ام
بر ديوار اتاقم
نزديك پنجره

وحال ايستاده ام
با مدادرنگي هايم در دست
به فردا مي نگرم