من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه

این خانه را که تا چهار ماه دیگر صاحبخانه می فروشد  و ما باید تحویل بدهیم دوست دارم. حتی اگر هر روز مجبور باشم که چهار طبقه از پله های آن بالا بروم، حتی اگر پنجره های رفلکس داشته باشد که من از آنها متنفرم، و حتی اگر هر روز چند بار صدای بلند قطار از میان آرامش ما بگذرد. فقط به خاطر این دور نمایی که به باغ سیب مهرشهر (و در حال حاضر شکوفه های زیبای آن) و زمینهای کشاورزی دارد و البته به خاطر راه آهن و نوستالژی کودکی من... تا چند هفته دیگر این زمینها هم سبز می شود و من هر روز کنار پنجره خواهم نشست و از این همه سبزی لذت خواهم برد...

توی این دو ماه به جز دوستامون یه بار مهمون داشتیم که اونم مامانم اینا بودن.
پریشب مامان میثم گفت فردا دلمه بذاریم به مامانت اینا هم بگیم بیان. دیروز صبح زنگ زدم به مامان گفتم چهارتاشون بیان. بعد گفتم برادرم و خانمش رو هم دعوت کنم برای پاگشا. ظهر برادر کوچیکه زنگ زد گفتم امیر رو هم با خودت بیار. بعد از ظهر خواهرم زنگ زد گفت پسرخاله ام و خانمش و بچه هاش می خواستن برن خونه برادرم ولی حالا که اونا شام خونه مان اینا هم میان اینجا. می ترسیدیم غذا کم بیاد یه قابلمه بزرگ دلمه گذاشتیم برگ مو ها تموم شد. هر چی گوجه و فلفل تو خونه بود رو برداشتم دلمه گذاشتم.
ساعت 8 شب بود که دایی میثم زنگ زد گفت ما جاده چالوسیم قرار شد اونا هم بیان . خلاصه دیشب شام 20 نفر مهمون داشتم. یه قابلمه لوبیا پلو به غذا ها مون اضافه شد.
تا آخر شب همه اش یاد حرف مامانم بودم که دو ماه پیش می گفت هی نگو ظرف کم می خوام و نمی خرم یه دفعه دیدی 20 تا مهمون اومد برات!!!!!....

پ.ن. امروز صبح با صدای تلفن از خواب بیدار شدم. سمانه بود. برا شام میان اینجا.